Mostrando entradas con la etiqueta Cartas para nadie en especial. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Cartas para nadie en especial. Mostrar todas las entradas

Maldita seas…


 

Maldita inspiración...

¿Piensas venir algún día, pedazo de puerca desgraciada?

Llevo mucho sin sentir tu indomable presencia; ya no te lo pido por favor, sino que te exijo que vengas de una vez por todas.

Si no vienes ya, voy a seguir escribiendo cosas absurdas y sin sentido. Voy a avergonzarte diciendo que eres tú quien me ha inspirado, cuando en realidad habrán sido mis absurdas manos y mi cerebro sin gracia los que habrán hecho todo el trabajo.

Creo que sabes lo bien que nos complementamos todos juntos y has decidido joder. ¿Hasta cuándo vas a seguir así, vieja odiosa?

Me tienes temblando como si tuviera síndrome de abstinencia, esperando que vuelvas, estúpida caprichosa... te necesito para calmarme. Vuelve...

¡VUELVE DE UNA MALDITA VEZ!

Carta abierta para ti

 

A ti, que sabes quién eres,

Ignoro dónde estás pero te haré unas preguntas: ¿Crees que nos encontraremos algún día, que volveremos a iniciar algo juntos, que nos veremos en ese lugar tan lejano en el que puede que estés? Hay tantas dudas que no me responderás…

Me acuerdo de todo y me arrepiento de mucho, pero sigo con la duda de si me has perdonado, de si me miras desde allí con rencor o con cariño. Puede que me recuerdes como una mala persona por haberte gritado así algunas veces, pero entiende que todos nos poníamos muy nerviosos. Siempre intento recordar los buenos momentos si me arrepiento, porque hay cosas que nunca se olvidan y creo que me culpabilizaré toda la vida.

En fin, suena lejano que hayan pasado tres años, que pronto serán tres y medio y cuatro. Pasan tan rápido… Te echo (echamos) de menos, lo sabes. Todos querríamos  volver a verte, a quererte, a verte sonreír, a verte enfadarte, gritar, gastar bromas, ponerte al ordenador, a chatear con tus amig@s, a ayudarte a ponerte bien... Todo eso y más, no lo olvides.

Cuídate allá donde estés. Todos aquí te queremos. Hasta muy pronto.

Querida inspiración

Este es un poema (?) muy raro que se ocurrió hace bastante, pero que me gustaría compartir con quien quiera leerlo ahora. Creo que para todos los escritores (recuerdo que yo aún no lo soy), lo que describo es muy importante, aunque no sólo se tiene eso para seguir avanzando, sino que también hay que trabajar duro.

Me gustaría, en esta misiva, referirme a ti como una persona, no como algo que no se puede tocar.

¿Quién eres tú, por qué me he sentido tuya? Segundos, quizá horas, puede que minutos. 

Durante mi vida tú has sido mi luz en los momentos en que no veía por dónde avanzar.

Sigues en mi mente angustiándome, matándome, llevándome a mi extremo más salvaje, a mis pasiones más ocultas y vivaces, a mis sentimientos más increíbles...

Tú, mi eterna musa, de incontables años y experiencia, me los haces vivir en letras, frases y párrafos.

Mi hermana inspiración, lo llenas todo con tus colores, con tu luz, con tu amor sereno y pasión insana... 

Todo lo envuelves cuando estás, cuando en mis noches de desaforado impulso me obligas a imprimir mis vicios, desilusiones y pasiones en el papel.

Cuando te vas todo se vuelve oscuro, y aunque a veces vuelves, nunca es suficiente para mí.

Tú me impulsas, me guías, me satisfaces cuando algo en mi mente va mal; me obligas a sacarlo en los momentos de mayor desanimo.

¡Oh, mi inspiración, nunca me faltes!

¿Dónde andáis hoy?

7 de Septiembre de 2010

Hoy hace ya dos años que se murió mi tío.

Como siempre, esto comenzará con una frase triste y sincera; como siempre en este día del año, la melancolía, la soledad y el dolor asolarán mi hogar. Puede que mi abuela se lamente y mire sus fotos: de dos que ya no están aquí, de dos que murieron jóvenes sin ni siquiera poder seguir con sus proyectos y metas.

Ya son diez y dos años en que dos almas desaparecieron sin rumbo, confundidas en la madrugada, sin un destino definitivo. Eran sus dos hijos, mis tíos; en papeles tan variopintos como hermanos, sobrinos, primos...

¿Qué habrá sido de vosotros?¿Estaréis bien o mal?
¿Dónde?
¿Sois aún algo de este mundo, una pequeña partícula de vida?

Probablemente, muchos familiares los echarán en falta y maldecirán a la enfermedad que se los llevó. Yo la maldigo por cargarla también conmigo, por llevarla en mis genes aunque no me afecte. ¿Es una maldición o un castigo? Supongo que es una herencia más común de lo que parece.

Quizá hoy esté más lucida de lo normal, puede que me brillen los ojos a recordar a mis dos tíos
como viejas leyendas poco conocidas, estrellas aún no descubiertas.

Prosigo con mi misiva y concluyo en que para otros ya no es tiempo de entristecerse, sino de seguir el camino y —puede que cueste— sonreír. Hay que recordar, respirar, suspirar, vivir, llorar.

Me consuela saber que no creo en Dios, sino en la grandeza del Universo. Ellos son pequeñas luces buscando el infinito, aunque no alcanzo a saber por qué… o dónde quieren ir. Resumo en que la muerte está plagada de misterios.

(Fuente: Google)

¿Qué es la muerte? Si todavía no sabemos lo que es la vida, ¿Cómo puede inquietarnos el conocer la esencia de la muerte?



Confucio

Querido amigo

He decidido guardar en esta sección todos los recuerdos que me causan melancolía y añoranza.

Esta segunda misiva fue para una persona que muy especial para mi a pesar de conocerla durante poco tiempo. Hoy me he acordado de ella, por eso he decidido volver a sacar a flote esta pequeña carta o como la queráis llamar.

Sin más dilación, aquí os la dejo.

***

Querido amigo:

Querido recuerdo, pues ahora sólo eso eres, un bello y triste recuerdo.

Incluso al pensar en ti en estos momentos, una agonía y un dolor parecidos quizá a la muerte atraviesan mi corazón y sacuden hasta el último rincón de mi cuerpo, por pequeño que sea.

Por tu ausencia, por lo que te necesito, por lo que te necesitamos todos ahora, tus amigos, la gente que te conocía; incluso de tan sólo un año, de unas navidades que pasaste por aquí y de tantos días en los que aprendí a conocerte; como eras, como sentías... Sólo quiero que sepas lo que sentí al no obtener ni un simple adiós cuando te fuiste. Ahora, escribiendo esto, me pregunto qué tal estarás, dónde y cuál ha sido tu destino en un mundo que según los que te rodeaban era un paraíso, aunque yo jamás lo he creído. Te echo de menos, te añoro, hablando en plata: "Es una mierda no tenerte aquí".

Me desespero, y no quiero resignarme a no hablar contigo nunca más, a no contarte algún problema de aquellos que tanto me estresaban y que a ti no te importaba escuchar, de enseñarte lo que hago o lo que dejo de hacer.

Es de gran valor para mí el hecho de confesar el error que cometí al pensar que jamás morirías con la confianza con la que lo hice, y se me rompe la voz al decir, que después de decir aquello, a la semana siguiente, como si un castigo de dios se tratase te perdí, y mi corazón se hizo añicos, mezclándose con las lágrimas que en vano derramaba. Porque tú... ¿Tú jamás regresarás, verdad?

Pues, ¿sabes lo qué te digo? Que en el fondo de mi corazón sé que algún día te veré y por fin se irá ésta angustia y éste dolor que guardo dentro de mí. No tengo confianza en Dios, pero se acercan tiempos difíciles, y sólo quiero pensar una cosa: Te espero.

16-05-2006

P.D: Y si hiciste algo que no debías, te perdono, aunque no sé si esa sea la palabra correcta.

Carta a la mort - Carta a la muerte

Esto es algo que escribí hace bastante tiempo (diría que iba a segundo de la ESO, y de eso hace ya mucho), en catalán, pero que buenamente -y para quien no sepa el idioma- traduciré más abajo. Lo he visto por ahí y me he dicho: ¿por qué no ponerlo? Ale, espero que os guste. Grandes saludos para todos.

La mort, un tema que m'inquieta, m'omple de por, em crema l'ànima fins que només en queden cendres. Cert que m'havia fet por, que d'inquietud m'omplia i que em cremava l'ànima fins que un mal immens em feia, però...Ara ja no. Ara ja res no em fa por, ni tan sols la foscor. La mort no em fa por, només em fa angunia. Un lloc que no conec, un túnel amb una gran llum... ¿Què és això? ¿La tristesa, la soledat o potser l'alegria, l'amor?

Que no em cegarà pas si m'acosto? ¿Què passarà? ¿Algú ho sap?

Em cremaré al foc de la meva pròpia ànima?

El meu cervell s'esmicolarà en sagnants trossos de carn?

El meu cor és trencarà per inèrcia?

Em farà mal? ¿Què passarà? ¿Algú ho sap? ¡Jo no! ¡No pas jo!

Qui sap res d'aquesta vida i qui sabrà res de la mort...

No sé res de la mort, però menys en sé d'aquesta vida. No se ni tan sols, per què escric això. I per això dic, si no sé res de la mort i menys en sé de la vida, ¿per què escric això?

Això no és una paranoia, sinó una pregunta feta al fons del cor... Només una simple pregunta que no negareu a un mort.

***

La muerte: un tema que me inquieta, me llena de miedo, me quema el alma hasta que de ella sólo quedan cenizas. Cierto que me había dado miedo, que de inquietud me llenaba, quemándome el alma hasta que un daño inmenso me causaba, pero... ahora ya no. Ahora nada me aterroriza, ni siquiera la oscuridad. La muerte no me da miedo, sólo angustia. Un lugar que no conozco, un túnel con una gran luz... ¿qué es eso?, ¿La tristeza, la soledad o quizá la alegría, el amor?

¿Acaso no me cegará si me acerco?, ¿Qué pasará, alguien lo sabe?

¿Me abrasaré en el fuego de mi propia alma?
¿Mi cerebro se desmenuzará en sangrantes trozos de carne?
¿Mi corazón se romperá por inercia?

¿Me hará daño?, ¿qué pasará?, ¿alguien lo sabe? ¡Yo no!, ¡No yo!

Quien sabe de esta vida y quien sabrá de la muerte. Ni siquiera sé porque escribo esto. Y por eso digo: Si no sé nada de la muerte y menos sé de la vida, ¿por qué escribo esto?

Esto no es una paranoia sino una pregunta hecha desde el fondo de mi corazón... Sólo una simple pregunta que no le negaréis a un muerto.


The Angel of Death por Evelyn De Morgan

Novelas participantes en el Premio Literario Amazon 2023 (1)

¡Buenas! Mucho tiempo sin actualizar este pequeño rincón, y qué mejor que hacerlo para traeros opiniones sobre novelas participantes en el P...